fa.json

{
    "1": "برخیز و بیا بتا برای دل ما\nحل کن به جمال خویشتن مشکل ما\nیک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم\nزان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما",
    "2": "چون عهده نمی‌شود کسی فردا را\nحالی خوش دار این دل پر سودا را\nمی نوش به ماهتاب ای ماه که ماه\nبسیار بتابد و نیابد ما را",
    "3": "قرآن که مهین کلام خوانند آن را\nگه گاه نه بر دوام خوانند آن را\nبر گرد پیاله آیتی هست مقیم\nکاندر همه جا مدام خوانند آن را",
    "4": "گر می نخوری طعنه مزن مستانرا\nبنیاد مکن تو حیله و دستانرا\nتو غره بدان مشو که می مینخوری\nصد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا",
    "5": "هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا\nچون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا\nمعلوم نشد که در طربخانه خاک\nنقاش ازل بهر چه آراست مرا",
    "6": "ماییم و می و مطرب و این کنج خراب\nجان و دل و جام و جامه پر درد شراب\nفارغ ز امید رحمت و بیم عذاب\nآزاد ز خاک و باد و از آتش و آب",
    "7": "آن قصر که جمشید در او جام گرفت\nآهو بچه کرد و روبه آرام گرفت\nبهرام که گور می‌گرفتی همه عمر\nدیدی که چگونه گور بهرام گرفت",
    "8": "ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست\nبی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست\nاین سبزه که امروز تماشاگه ماست\nتا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست",
    "9": "اکنون که گل سعادتت پربار است\nدست تو ز جام می چرا بیکار است\nمی‌خور که زمانه دشمنی غدار است\nدریافتن روز چنین دشوار است",
    "10": "امروز ترا دسترس فردا نیست\nو اندیشه فردات به جز سودا نیست\nضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست\nکاین باقی عمر را بها پیدا نیست",
    "11": "ای آمده از عالم روحانی تفت\nحیران شده در پنج و چهار و شش و هفت\nمی نوش ندانی ز کجا آمده‌ای\nخوش باش ندانی به کجا خواهی رفت",
    "12": "ای چرخ فلک خرابی از کینه تست\nبیدادگری شیوه دیرینه تست\nای خاک اگر سینه تو بشکافند\nبس گوهر قیمتی که در سینه تست",
    "13": "ای دل چو زمانه می‌کند غمناکت\nناگه برود ز تن روان پاکت\nبر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند\nزان پیش که سبزه بردمد از خاکت",
    "14": "این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت\nکس نیست که این گوهر تحقیق بسفت\nهر کس سخنی از سر سودا گفتند\nزآن روی که هست کس نمی‌داند گفت",
    "15": "این کوزه چو من عاشق زاری بوده است\nدر بند سر زلف نگاری بوده‌ست\nاین دسته که بر گردن او می‌بینی\nدستی‌ست که برگردن یاری بوده‌ست",
    "16": "این کوزه که آبخوارهٔ مزدوریست\nاز دیدهٔ شاهیست و دل دستوریست\nهر کاسهٔ می که بر کف مخموریست\nاز عارض مستی و لب مستوریست",
    "17": "این کهنه رباط را که عالم نام است\nو آرامگه ابلق صبح و شام است\nبزمی‌ست که وامانده صد جمشید است\nقصریست که تکیه‌گاه صد بهرام است",
    "18": "این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت\nچون آب به جویبار و چون باد به دشت\nهرگز غم دو روز مرا یاد نگشت\nروزی که نیامده‌ست و روزی که گذشت",
    "19": "بر چهره گل نسیم نوروز خوش است\nدر صحن چمن روی دل‌افروز خوش است\nاز دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست\nخوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است",
    "20": "پیش از من و تو لیل و نهاری بوده است\nگردنده فلک نیز بکاری بوده است\nهرجا که قدم نهی تو بر روی زمین\nآن مردمک چشم‌نگاری بوده است",
    "21": "تا چند زنم بروی دریاها خشت\nبیزار شدم ز بت‌پرستان کنشت\nخیام که گفت دوزخی خواهد بود\nکه رفت بدوزخ و که آمد ز بهشت",
    "22": "ترکیب پیاله‌ای که درهم پیوست\nبشکستن آن روا نمیدارد مست\nچندین سر و پای نازنین از سر و دست\nاز مهر که پیوست و به کین که شکست",
    "23": "ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است\nرو شاد بزی اگرچه برتو ستمی است\nبا اهل خرد باش که اصل تن تو\nگردی و نسیمی و غباری و دمی است",
    "24": "چون ابر به نوروز رخ لاله بشست\nبرخیز و بجام باده کن عزم درست\nکاین سبزه که امروز تماشاگه توست\nفردا همه از خاک تو برخواهد رست",
    "25": "چون بلبل مست راه در بستان یافت\nروی گل و جام باده را خندان یافت\nآمد به زبان حال در گوشم گفت\nدریاب که عمر رفته را نتوان یافت",
    "26": "چون چرخ بکام یک خردمند نگشت\nخواهی تو فلک هفت شمر خواهی هشت\nچون باید مرد و آرزوها همه هشت\nچه مور خورد بگور و چه گرگ بدشت",
    "27": "چون لاله به نوروز قدح گیر بدست\nبا لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست\nمی نوش به خرمی که این چرخ کهن\nناگاه تو را چو خاک گرداند پست",
    "28": "چون نیست حقیقت و یقین اندر دست\nنتوان به امید شک همه عمر نشست\nهان تا ننهیم جام می از کف دست\nدر بی خبری مرد چه هشیار و چه مست",
    "29": "چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست\nچون هست بهرچه هست نقصان و شکست\nانگار که هرچه هست در عالم نیست\nپندار که هرچه نیست در عالم هست",
    "30": "خاکی که به زیر پای هر نادانی است\nکفّ صنمیّ و چهرهٔ جانانی است\nهر خشت که بر کنگرهٔ ایوانی است\nانگشت وزیر یا سر سلطانی است",
    "31": "دارنده چو ترکیب طبایع آراست\nاز بهر چه او فکندش اندر کم و کاست\nگر نیک آمد شکستن از بهر چه بود\nورنیک نیامد این صور عیب کراست",
    "32": "در پرده اسرار کسی را ره نیست\nزین تعبیه جان هیچکس آگه نیست\nجز در دل خاک هیچ منزلگه نیست\nمی خور که چنین فسانه‌ها کوته نیست",
    "33": "در خواب بدم مرا خردمندی گفت\nکاز خواب کسی را گل شادی نشکفت\nکاری چه کنی که با اجل باشد جفت؟\nمی خور که به زیر خاک می‌باید خفت",
    "34": "در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست\nاو را نه بدایت نه نهایت پیداست\nکس می نزند دمی در این معنی راست\nکاین آمدن از کجا و رفتن بکجاست",
    "35": "در فصل بهار اگر بتی حور سرشت\nیک ساغر می دهد مرا بر لب کشت\nهر چند به نزد عامه این باشد زشت\nسگ به ز من است اگر برم نام بهشت",
    "36": "دریاب که از روح جدا خواهی رفت\nدر پرده اسرار فنا خواهی رفت\nمی نوش ندانی از کجا آمده‌ای\nخوش باش ندانی به کجا خواهی رفت",
    "37": "ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست\nدریاب که هفته دگر خاک شده‌ست\nمی نوش و گلی بچین که تا درنگری\nگل خاک شده‌ست و سبزه خاشاک شده‌ست",
    "38": "عمریست مرا تیره و کاریست نه راست\nمحنت همه افزوده و راحت کم و کاست\nشکر ایزد را که آنچه اسباب بلاست\nما را ز کس دگر نمیباید خواست",
    "39": "فصل گل و طرف جویبار و لب کشت\nبا یک دو سه اهل و لعبتی حور سرشت\nپیش آر قدح که باده نوشان صبوح\nآسوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت",
    "40": "گر شاخ بقا ز بیخ بختت رست است\nور بر تن تو عمر لباسی چست است\nدر خیمه تن که سایبانی‌ست ترا\nهان تکیه مکن که چارمیخش سست است",
    "41": "گویند کسان بهشت با حور خوش است\nمن میگویم که آب انگور خوش است\nاین نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار\nکاواز دهل شنیدن از دور خوش است",
    "42": "گویند مرا که دوزخی باشد مست\nقولیست خلاف دل در آن نتوان بست\nگر عاشق و میخواره بدوزخ باشند\nفردا بینی بهشت همچون کف دست",
    "43": "من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت\nاز اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت\nجامی و بتی و بربطی بر لب کشت\nاین هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت",
    "44": "مهتاب به نور دامن شب بشکافت\nمی نوش دمی بهتر از این نتوان یافت\nخوش باش و میندیش که مهتاب بسی\nاندر سر خاک یک به یک خواهد تافت",
    "45": "می خوردن و شاد بودن آیین منست\nفارغ بودن ز کفر و دین دین منست\nگفتم به عروس دهر کابین تو چیست\nگفتا دل خرم تو کابین منست",
    "46": "می لعل مذابست و صراحی کان است\nجسم است پیاله و شرابش جان است\nآن جام بلورین که ز می خندان است\nاشکی است که خون دل درو پنهان است",
    "47": "می نوش که عمر جاودانی اینست\nخود حاصلت از دور جوانی اینست\nهنگام گل و باده و یاران سرمست\nخوش باش دمی که زندگانی اینست",
    "48": "نیکی و بدی که در نهاد بشر است\nشادی و غمی که در قضا و قدر است\nبا چرخ مکن حواله کاندر ره عقل\nچرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است",
    "49": "در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست\nاز سرخی خون شهریاری بوده‌ست\nهر شاخ بنفشه کز زمین میروید\nخالی است که بر رخ نگاری بوده‌ست",
    "50": "هر ذره که در خاک زمینی بوده است\nپیش از من و تو تاج و نگینی بوده است\nگرد از رخ نازنین به آزرم فشان\nکانهم رخ خوب نازنینی بوده است",
    "51": "هر سبزه که برکنار جویی رسته است\nگویی ز لب فرشته‌خویی رسته است\nپا بر سر سبزه تا به خواری ننهی\nکان سبزه ز خاک لاله رویی رسته است",
    "52": "یک جرعه می ز ملک کاووس به است\nاز تخت قباد و ملکت طوس به است\nهر ناله که رندی به سحرگاه زند\nاز طاعت زاهدان سالوس به است",
    "53": "چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ\nپیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ\nمی نوش که بعد از من و تو ماه بسی\nاز سَلخ به غٌرّه آید از غره به سلخ",
    "54": "آنانکه محیط فضل و آداب شدند\nدر جمع کمال شمع اصحاب شدند\nره زین شب تاریک نبردند برون\nگفتند فسانه‌ای و در خواب شدند",
    "55": "آن را که به صحرای علل تاخته‌اند\nبی او همه کارها بپرداخته‌اند\nامروز بهانه‌ای در انداخته‌اند\nفردا همه آن بود که در ساخته‌اند",
    "56": "آنها که کهن شدند و اینها که نوند\nهر کس بمراد خویش یک تک بدوند\nاین کهنه جهان بکس نماند باقی\nرفتند و رویم دیگر آیند و روند",
    "57": "آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد\nبس داغ که او بر دل غمناک نهاد\nبسیار لب چو لعل و زلفین چو مشک\nدر طبل زمین و حقه خاک نهاد",
    "58": "آرند یکی و دیگری بربایند\nبر هیچ کسی راز همی نگشایند\nما را ز قضا جز این قدر ننمایند\nپیمانه عمر ما است می‌پیمایند",
    "59": "اجرام که ساکنان این ایوانند\nاسباب تردد خردمندانند\nهان تاسر رشته خرد گم نکنی\nکانان که مدبرند سرگردانند",
    "60": "از آمدنم نبود گردون را سود\nوز رفتن من جلال و جاهش نفزود\nوز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود\nکاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود",
    "61": "از رنج کشیدن آدمی حر گردد\nقطره چو کشد حبس صدف در گردد\nگر مال نماند سر بماناد بجای\nپیمانه چو شد تهی دگر پر گردد",
    "62": "افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد\nوز دست اجل بسی جگرها خون شد\nکس نامد از آن جهان که پرسم از وی\nکاحوال مسافران دنیا چون شد",
    "63": "افسوس که نامه جوانی طی شد\nو آن تازه بهار زندگانی دی شد\nآن مرغ طرب که نام او بود شباب\nافسوس ندانم که کی آمد کی شد",
    "64": "ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود\nنی نام زما و نی‌نشان خواهد بود\nزین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل\nزین پس چو نباشیم همان خواهد بود",
    "65": "این عقل که در ره سعادت پوید\nروزی صد بار خود ترا می‌گوید\nدریاب تو این یکدم وقتت که نئی\nآن تره که بدروند و دیگر روید",
    "66": "این قافله عمر عجب میگذرد\nدریاب دمی که با طرب میگذرد\nساقی غم فردای حریفان چه خوری\nپیش آر پیاله را که شب میگذرد",
    "67": "بر پشت من از زمانه تو میاید\nوز من همه کار نانکو میاید\nجان عزم رحیل کرد و گفتم بمرو\nگفتا چکنم خانه فرو میاید",
    "68": "بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد\nوز خوردن آدمی زمین سیر نشد\nمغرور بدانی که نخورده‌ست ترا\nتعجیل مکن هم بخورد دیر نشد",
    "69": "بر چشم تو عالم ارچه می‌آرایند\nمگرای بدان که عاقلان نگرایند\nبسیار چو تو روند و بسیار آیند\nبربای نصیب خویش کت بربایند",
    "70": "بر من قلم قضا چو بی من رانند\nپس نیک و بدش ز من چرا میدانند\nدی بی من و امروز چو دی بی من و تو\nفردا به چه حجتم به داور خوانند",
    "71": "تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد\nچند از پی هر زشت و نکو خواهی شد\nگر چشمه زمزمی و گر آب حیات\nآخر به دل خاک فرو خواهی شد",
    "72": "تا راه قلندری نپویی نشود\nرخساره بخون دل نشویی نشود\nسودا چه پزی تا که چو دلسوختگان\nآزاد به ترک خود نگویی نشود",
    "73": "تا زهره و مه در آسمان گشت پدید\nبهتر ز می ناب کسی هیچ ندید\nمن در عجبم ز میفروشان کایشان\nبه زانکه فروشند چه خواهند خرید",
    "74": "چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد\nدل را به کم و بیش دژم نتوان کرد\nکار من و تو چنانکه رای من و تست\nاز موم بدست خویش هم نتوان کرد",
    "75": "حیی که بقدرت سر و رو می‌سازد\nهمواره هم او کار عدو می‌سازد\nگویند قرابه گر مسلمان نبود\nاو را تو چه گویی که کدو می‌سازد",
    "76": "در دهر چو آواز گل تازه دهند\nفرمای بتا که می به اندازه دهند\nاز حور و قصور و ز بهشت و دوزخ\nفارغ بنشین که آن هر آوازه دهند",
    "77": "در دهر هر آن که نیم نانی دارد\nاز بهر نشست آشیانی دارد\nنه خادم کس بود نه مخدوم کسی\nگو شاد بزی که خوش جهانی دارد",
    "78": "دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود\nغم خوردن بیهوده نمیدارد سود\nپر کن قدح می به کفم درنه زود\nتا باز خورم که بودنیها همه بود",
    "79": "روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد\nابر از رخ گلزار همی‌شوید گرد\nبلبل به زبان حال خود با گل زرد\nفریاد همی‌کند که می باید خورد",
    "80": "زان پیش که بر سرت شبیخون آرند\nفرمای که تا باده گلگون آرند\nتو زر نئی ای غافل نادان که ترا\nدر خاک نهند و باز بیرون آرند",
    "81": "عمرت تا کی به خودپرستی گذرد\nیا در پی نیستی و هستی گذرد\nمی نوش که عمریکه اجل در پی اوست\nآن به که به خواب یا به مستی گذرد",
    "82": "کس مشکل اسرار اجل را نگشاد\nکس یک قدم از دایره بیرون ننهاد\nمن می‌نگرم ز مبتدی تا استاد\nعجز است به دست هر که از مادر زاد",
    "83": "کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند\nاز نیک و بد زمانه بگسل پیوند\nمی در کف و زلف دلبری گیر که زود\nهم بگذرد و نماند این روزی چند",
    "84": "گرچه غم و رنج من درازی دارد\nعیش و طرب تو سرفرازی دارد\nبر هر دو مکن تکیه که دوران فلک\nدر پرده هزار گونه بازی دارد",
    "85": "گردون ز زمین هیچ گلی برنارد\nکش نشکند و هم به زمین نسپارد\nگر ابر چو آب خاک را بردارد\nتا حشر همه خون عزیزان بارد",
    "86": "گر یک نفست ز زندگانی گذرد\nمگذار که جز به شادمانی گذرد\nهشدار که سرمایه سودای جهان\nعمرست چنان کش گذرانی گذرد",
    "87": "گویند بهشت و حورعین خواهد بود\nآنجا می و شیر و انگبین خواهد بود\nگر ما می و معشوق گزیدیم چه باک\nچون عاقبت کار چنین خواهد بود",
    "88": "گویند بهشت و حور و کوثر باشد\nجوی می و شیر و شهد و شکر باشد\nپر کن قدح باده و بر دستم نه\nنقدی ز هزار نسیه خوشتر باشد",
    "89": "گویند هر آن کسان که با پرهیزند\nزانسان که بمیرند چنان برخیزند\nما با می و معشوقه از آنیم مدام\nباشد که به حشرمان چنان انگیزند",
    "90": "می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد\nو اندیشه هفتاد و دو ملت ببرد\nپرهیز مکن ز کیمیایی که از او\nیک جرعه خوری هزار علت ببرد",
    "91": "هر راز که اندر دل دانا باشد\nباید که نهفته‌تر ز عنقا باشد\nکاندر صدف از نهفتگی گردد در\nآن قطره که راز دل دریا باشد",
    "92": "هر صبح که روی لاله شبنم گیرد\nبالای بنفشه در چمن خم گیرد\nانصاف مرا ز غنچه خوش می‌آید\nکو دامن خویشتن فراهم گیرد",
    "93": "هرگز دل من ز علم محروم نشد\nکم ماند ز اسرار که معلوم نشد\nهفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز\nمعلومم شد که هیچ معلوم نشد",
    "94": "هم دانه امید به خرمن ماند\nهم باغ و سرای بی تو و من ماند\nسیم و زر خویش از درمی تا بجوی\nبا دوست بخور گر نه بدشمن ماند",
    "95": "یاران موافق همه از دست شدند\nدر پای اجل یکان یکان پست شدند\nخوردیم ز یک شراب در مجلس عمر\nدوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند",
    "96": "یک جام شراب صد دل و دین ارزد\nیک جرعه می مملکت چین ارزد\nجز باده لعل نیست در روی زمین\nتلخی که هزار جان شیرین ارزد",
    "97": "یک قطره آب بود با دریا شد\nیک ذره خاک با زمین یکتا شد\nآمد شدن تو اندرین عالم چیست\nآمد مگسی پدید و ناپیدا شد",
    "98": "یک نان به دو روز اگر بود حاصل مرد\nاز کوزه شکسته‌ای دمی آبی سرد\nمامور کم از خودی چرا باید بود\nیا خدمت چون خودی چرا باید کرد",
    "99": "آن لعل در آبگینه ساده بیار\nو آن محرم و مونس هر آزاده بیار\nچون میدانی که مدت عالم خاک\nباد است که زود بگذرد باده بیار",
    "100": "از بودنی ایدوست چه داری تیمار\nوزفکرت بیهوده دل و جان افکار\nخرم بزی و جهان بشادی گذران\nتدبیر نه با تو کرده‌اند اول کار",
    "101": "افلاک که جز غم نفزایند دگر\nننهند بجا تا نربایند دگر\nناآمدگان اگر بدانند که ما\nاز دهر چه میکشیم نایند دگر",
    "102": "ای دل غم این جهان فرسوده مخور\nبیهوده نئی غمان بیهوده مخور\nچون بوده گذشت و نیست نابوده پدید\nخوش باش غم بوده و نابوده مخور",
    "103": "ایدل همه اسباب جهان خواسته گیر\nباغ طربت به سبزه آراسته گیر\nو آنگاه بر آن سبزه شبی چون شبنم\nبنشسته و بامداد برخاسته گیر",
    "104": "این اهل قبور خاک گشتند و غبار\nهر ذره ز هر ذره گرفتند کنار\nآه این چه شراب است که تا روز شمار\nبیخود شده و بی‌خبرند از همه کار",
    "105": "خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر\nبوی قدح از غذای مریم خوشتر\nآه سحری ز سینه خماری\nاز ناله بوسعید و ادهم خوشتر",
    "106": "در دایره سپهر ناپیدا غور\nجامی‌ست که جمله را چشانند بدور\nنوبت چو به دور تو رسد آه مکن\nمی نوش به خوشدلی که دور است نه جور",
    "107": "دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار\nبر پاره گلی لگد همی زد بسیار\nو آن گل بزبان حال با او می‌گفت\nمن همچو تو بوده‌ام مرا نیکودار",
    "108": "ز آن می که حیات جاودانیست بخور\nسرمایه لذت جوانی است بخور\nسوزنده چو آتش است لیکن غم را\nسازنده چو آب زندگانی است بخور",
    "109": "گر باده خوری تو با خردمندان خور\nیا با صنمی لاله رخی خندان خور\nبسیار مخور و رد مکن فاش مساز\nاندک خور و گه گاه خور و پنهان خور",
    "110": "وقت سحر است خیز ای طرفه پسر\nپر بادهٔ لعل کن بلورین ساغر\nکاین یکدم عاریت در این کنج فنا\nبسیار بجویی و نیابی دیگر",
    "111": "از جمله رفتگان این راه دراز\nباز آمده کیست تا بما گوید باز\nپس بر سر این دو راههٔ آز و نیاز\nتا هیچ نمانی که نمی‌آیی باز",
    "112": "ای پیر خردمند پگه‌تر برخیز\nو آن کودک خاکبیز را بنگر تیز\nپندش ده گو که نرم نرمک می‌بیز\nمغز سر کیقباد و چشم پرویز",
    "113": "وقت سحر است خیز ای مایه ناز\nنرمک نرمک باده خور و چنگ نواز\nکانها که بجایند نپایند بسی\nو آنها که شدند کس نمیاید باز",
    "114": "مرغی دیدم نشسته بر باره طوس\nدر پیش نهاده کله کیکاووس\nبا کله همی گفت که افسوس افسوس\nکو بانگ جرسها و کجا ناله کوس",
    "115": "جامی است که عقل آفرین میزندش\nصد بوسه ز مهر بر جبین میزندش\nاین کوزه‌گر دهر چنین جام لطیف\nمی‌سازد و باز بر زمین میزندش",
    "116": "خیام اگر ز باده مستی خوش باش\nبا ماهرخی اگر نشستی خوش باش\nچون عاقبت کار جهان نیستی است\nانگار که نیستی چو هستی خوش باش",
    "117": "در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش\nدیدم دو هزار کوزه گویا و خموش\nناگاه یکی کوزه برآورد خروش\nکو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه فروش",
    "118": "ایام زمانه از کسی دارد ننگ\nکو در غم ایام نشیند دلتنگ\nمی خور تو در آبگینه با ناله چنگ\nزان پیش که آبگینه آید بر سنگ",
    "119": "از جرم گل سیاه تا اوج زحل\nکردم همه مشکلات کلی را حل\nبگشادم بندهای مشکل به حیل\nهر بند گشاده شد به جز بند اجل",
    "120": "با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل\nاز دست منه جام می و دامن گل\nزان پیش که ناگه شود از باد اجل\nپیراهن عمر ما چو پیراهن گل",
    "121": "ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم\nوین یکدم عمر را غنیمت شمریم\nفردا که ازین دیر فنا درگذریم\nبا هفت هزار سالگان سر بسریم",
    "122": "این چرخ فلک که ما در او حیرانیم\nفانوس خیال از او مثالی دانیم\nخورشید چراغ دان و عالم فانوس\nما چون صوریم کاندر او حیرانیم",
    "123": "برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم\nزان پیش که از زمانه تابی بخوریم\nکاین چرخ ستیزه روی ناگه روزی\nچندان ندهد زمان که آبی بخوریم",
    "124": "برخیزم و عزم باده ناب کنم\nرنگ رخ خود به رنگ عناب کنم\nاین عقل فضول پیشه را مشتی می\nبر روی زنم چنانکه در خواب کنم",
    "125": "بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم\nدر زیرزمین نهفتگان می‌بینم\nچندانکه به صحرای عدم مینگرم\nناآمدگان و رفتگان می‌بینم",
    "126": "تا چند اسیر عقل هر روزه شویم\nدر دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم\nدر ده تو بکاسه می از آن پیش که ما\nدر کارگه کوزه‌گران کوزه شویم",
    "127": "چون نیست مقام ما در این دهر مقیم\nپس بی می و معشوق خطائیست عظیم\nتا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم\nچون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم",
    "128": "خورشید به گل نهفت می‌نتوانم\nو اسراز زمانه گفت می‌نتوانم\nاز بحر تفکرم برآورد خرد\nدری که ز بیم سفت می‌نتوانم",
    "129": "دشمن به غلط گفت که من فلسفیم\nایزد داند که آنچه او گفت نیم\nلیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام\nآخر کم از آنکه من بدانم که کیم",
    "130": "مائیم که اصل شادی و کان غمیم\nسرمایهٔ دادیم و نهاد ستمیم\nپستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم\nآئینهٔ زنگ خورده و جام جمیم",
    "131": "من می نه ز بهر تنگدستی نخورم\nیا از غم رسوایی و مستی نخورم\nمن می ز برای خوشدلی میخوردم\nاکنون که تو بر دلم نشستی نخورم",
    "132": "من بی می ناب زیستن نتوانم\nبی باده کشید بارتن نتوانم\nمن بنده آن دمم که ساقی گوید\nیک جام دگر بگیر و من نتوانم",
    "133": "هر یک چندی یکی برآید که منم\nبا نعمت و با سیم و زر آید که منم\nچون کارک او نظام گیرد روزی\nناگه اجل از کمین برآید که منم",
    "134": "یک چند به کودکی باستاد شدیم\nیک چند به استادی خود شاد شدیم\nپایان سخن شنو که ما را چه رسید\nاز خاک در آمدیم و بر باد شدیم",
    "135": "یک روز ز بند عالم آزاد نیم\nیک دمزدن از وجود خود شاد نیم\nشاگردی روزگار کردم بسیار\nدر کار جهان هنوز استاد نیم",
    "136": "از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن\nفردا که نیامده ست فریاد مکن\nبرنامده و گذشته بنیاد مکن\nحالی خوش باش و عمر بر باد مکن",
    "137": "ای دیده اگر کور نئی گور ببین\nوین عالم پر فتنه و پر شور ببین\nشاهان و سران و سروران زیر گلند\nروهای چو مه در دهن مور ببین",
    "138": "برخیز و مخور غم جهان گذران\nبنشین و دمی به شادمانی گذران\nدر طبع جهان اگر وفایی بودی\nنوبت بتو خود نیامدی از دگران",
    "139": "چون حاصل آدمی در این شورستان\nجز خوردن غصه نیست تا کندن جان\nخرم دل آنکه زین جهان زود برفت\nو آسوده کسی که خود نیامد به جهان",
    "140": "رفتم که در این منزل بیداد بدن\nدر دست نخواهد بر خنگ از باد بدن\nآن را باید به مرگ من شاد بدن\nکز دست اجل تواند آزاد بدن",
    "141": "رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین\nنه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین\nنه حق نه حقیقت نه شریعت نه یقین\nاندر دو جهان کرا بود زهره این",
    "142": "قانع به یک استخوان چو کرکس بودن\nبه ز آن که طفیل خوان ناکس بودن\nبا نان جوین خویش حقا که به است\nکالوده و پالوده هر خس بودن",
    "143": "قومی متفکرند اندر ره دین\nقومی به گمان فتاده در راه یقین\nمیترسم از آن که بانگ آید روزی\nکای بیخبران راه نه آنست و نه این",
    "144": "گاویست در آسمان و نامش پروین\nیک گاو دگر نهفته در زیر زمین\nچشم خردت باز کن از روی یقین\nزیر و زبر دو گاو مشتی خر بین",
    "145": "گر بر فلکم دست بدی چون یزدان\nبرداشتمی من این فلک را ز میان\nاز نو فلکی دگر چنان ساختمی\nکازاده بکام دل رسیدی آسان",
    "146": "مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان\nمی خواه مروق به طراز آمدگان\nرفتند یکان یکان فراز آمدگان\nکس می ندهد نشان ز بازآمدگان",
    "147": "می خوردن و گرد نیکوان گردیدن\nبه زانکه بزرق زاهدی ورزیدن\nگر عاشق و مست دوزخی خواهد بود\nپس روی بهشت کس نخواهد دیدن",
    "148": "نتوان دل شاد را به غم فرسودن\nوقت خوش خود بسنگ محنت سودن\nکس غیب چه داند که چه خواهد بودن\nمی باید و معشوق و به کام آسودن",
    "149": "آن قصر که با چرخ همیزد پهلو\nبر درگه آن شهان نهادندی رو\nدیدیم که بر کنگره‌اش فاخته‌ای\nبنشسته همی گفت که کوکوکوکو",
    "150": "از آمدن و رفتن ما سودی کو\nوز تار امید عمر ما پودی کو\nچندین سروپای نازنینان جهان\nمی‌سوزد و خاک می‌شود دودی کو",
    "151": "از تن چو برفت جان پاک من و تو\nخشتی دو نهند بر مغاک من و تو\nو آنگاه برای خشت گور دگران\nدر کالبدی کشند خاک من و تو",
    "152": "می‌خور که فلک بهر هلاک من و تو\nقصدی دارد بجان پاک من و تو\nدر سبزه نشین و می روشن میخور\nکاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو",
    "153": "از هر چه بجر می است کوتاهی به\nمی هم ز کف بتان خرگاهی به\nمستی و قلندری و گمراهی به\nیک جرعه می ز ماه تا ماهی به",
    "154": "بنگر ز صبا دامن گل چاک شده\nبلبل ز جمال گل طربناک شده\nدر سایه گل نشین که بسیار این گل\nدر خاک فرو ریزد و ما خاک شده",
    "155": "تا کی غم آن خورم که دارم یا نه\nوین عمر به خوشدلی گذارم یا نه\nپرکن قدح باده که معلومم نیست\nکاین دم که فرو برم برآرم یا نه",
    "156": "یک جرعه می کهن ز ملکی نو به\nوز هرچه نه می طریق بیرون شو به\nدر دست به از تخت فریدون صد بار\nخشت سر خم ز ملک کیخسرو به",
    "157": "آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی\nمعذوری اگر در طلبش میکوشی\nباقی همه رایگان نیرزد هشدار\nتا عمر گرانبها بدان نفروشی",
    "158": "از آمدن بهار و از رفتن دی\nاوراق وجود ما همی گردد طی\nمی خور! مخور اندوه که فرمود حکیم\nغمهای جهان چو زهر و تریاقش می",
    "159": "از کوزه‌گری کوزه خریدم باری\nآن کوزه سخن گفت ز هر اسراری\nشاهی بودم که جام زرینم بود\nاکنون شده‌ام کوزه هر خماری",
    "160": "ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی\nوز هفت و چهار دایم اندر تفتی\nمی خور که هزار بار بیشت گفتم\nباز آمدنت نیست چو رفتی رفتی",
    "161": "ایدل تو به اسرار معما نرسی\nدر نکته زیرکان دانا نرسی\nاینجا به می لعل بهشتی می ساز\nکانجا که بهشت است رسی یا نرسی",
    "162": "ای دوست حقیقت شنواز من سخنی\nبا باده لعل باش و با سیم تنی\nکانکس که جهان کرد فراغت دارد\nاز سبلت چون تویی و ریش چو منی",
    "163": "ای کاش که جای آرمیدن بودی\nیا این ره دور را رسیدن بودی\nکاش از پی صد هزار سال از دل خاک\nچون سبزه امید بر دمیدن بودی",
    "164": "بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی\nسرمست بدم که کردم این عیاشی\nبا من به زبان حال می‌گفت سبو\nمن چون تو بدم تو نیز چون من باشی",
    "165": "بر شاخ امید اگر بری یافتمی\nهم رشته خویش را سری یافتمی\nتا چند ز تنگنای زندان وجود\nای کاش سوی عدم دری یافتمی",
    "166": "بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی\nفارغ بنشین بکشتزار و لب جوی\nبس شخص عزیز را که چرخ بدخوی\nصد بار پیاله کرد و صد بار سبوی",
    "167": "پیری دیدم به خانهٔ خماری\nگفتم نکنی ز رفتگان اخباری\nگفتا می خور که همچو ما بسیاری\nرفتند و خبر باز نیامد باری",
    "168": "تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی\nمشکل چه یکی چه صد هزار ای ساقی\nخاکیم همه چنگ بساز ای ساقی\nبادیم همه باده بیار ای ساقی",
    "169": "چندان که نگاه می‌کنم هر سویی\nدر باغ روان است ز کوثر جویی\nصحرا چو بهشت است ز کوثر کم گوی\nبنشین به بهشت با بهشتی رویی",
    "170": "خوش باش که پخته‌اند سودای تو دی\nفارغ شده‌اند از تمنای تو دی\nقصه چه کنم که به تقاضای تو دی\nدادند قرار کار فردای تو دی",
    "171": "در کارگه کوزه‌گری کردم رای\nدر پایه چرخ دیدم استاد بپای\nمیکرد دلیر کوزه را دسته و سر\nاز کله پادشاه و از دست گدای",
    "172": "در گوش دلم گفت فلک پنهانی\nحکمی که قضا بود ز من میدانی\nدر گردش خویش اگر مرا دست بدی\nخود را برهاندمی ز سرگردانی",
    "173": "زان کوزهٔ می که نیست در وی ضرری\nپر کن قدحی بخور بمن ده دگری\nزان پیشتر ای صنم که در رهگذری\nخاک من و تو کوزه‌کند کوزه‌گری",
    "174": "گر آمدنم بخود بدی نامدمی\nور نیز شدن بمن بدی کی شدمی\nبه زان نبدی که اندر این دیر خراب\nنه آمدمی نه شدمی نه بدمی",
    "175": "گر دست دهد ز مغز گندم نانی\nوز می دو منی ز گوسفندی رانی\nبا لاله رخی و گوشه بستانی\nعیشی بود آن نه حد هر سلطانی",
    "176": "گر کار فلک به عدل سنجیده بدی\nاحوال فلک جمله پسندیده بدی\nور عدل بدی بکارها در گردون\nکی خاطر اهل فضل رنجیده بدی",
    "177": "هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاری\nتا چند کنی بر گل مردم خواری\nانگشت فریدون و کف کیخسرو\nبر چرخ نهاده ای چه می‌پنداری",
    "178": "هنگام صبوح ای صنم فرخ پی\nبرساز ترانه‌ای و پیش‌آور می\nکافکند بخاک صد هزاران جم و کی\nاین آمدن تیرمه و رفتن دی",
    "179": "اسرار ازل را نه تو دانی و نه من\nوین حرف معما نه تو خوانی و نه من\nهست از پس پرده گفتگوی من و تو\nچون پرده در افتد نه تو مانی و نه من"
}